Header achtergrond
Header achtergrond

Kosten werkkamer in huurwoning voor ondernemer aftrekbaar, een slag gewonnen … ?

14-09-2016

De kosten, die samenhangen met gebruik van een werkkamer, zijn voor een huurder, die ondernemer is, aftrekbaar. Er moet wel een bijtelling voor het privé-gebruik volgen. Aldus heeft de Hoge Raad in augustus jl. beslist. In de berechte casus ging het om ruim € 9.800 aftrek en ongeveer € 2.700 bijtelling voor privé, dus een aftrekpost van zo’n € 7.000.

Bij ondernemen vanuit een huurwoning levert dit arrest een bevestiging op van de fiscale mogelijkheden, die het ondernemerschap oplevert. Het voordeel is voor huurders niet afhankelijk van het maken van 1.225 uur, die ook nog eens meer moeten zijn dan uren, die worden gemaakt voor een baan, bij andere Inkomstenbelasting voordelen is dat wel het geval. Zo is ondernemersaftrek en het kunnen reserveren voor de oude dag pas haalbaar als er aantoonbaar meer dan 1.225 uur aan de onderneming wordt besteed en dat moet dan ook nog eens meer zijn dan de uren, die als werknemer worden gemaakt.

Het ging erom of een huurrecht apart van de woning als ondernemingsvermogen kan worden beschouwd. De Belastingdienst vond van niet, maar bleek dus ongelijk te hebben. Doordat het huurrecht nu als apart bedrijfsmiddel geldt, zijn de kosten die met het huurrecht samenhangen van de winst aftrekbaar, maar met een correctie voor privé gebruik. Dat de Hoge Raad nu lijn brengt in de rechterlijke uitspraken is terecht, eind goed al goed, maar het is wel te betreuren dat de hoogste rechter er weer aan te pas moest komen om dit vast te stellen.

Er zijn nogal wat ondernemers, die vanuit een huurhuis hun webshop, nagelstudio of boekhoudkantoor runnen. Is er een aparte kamer met bijbehorende inrichting dan is BTW aftrek en aanzienlijke kostenaftrek van de fiscale winst haalbaar. De aftrek en bijtelling zijn relatief eenvoudig vast te stellen, maar eens even goed naar laten kijken dus.

Het geldt alleen voor de huurder, niet voor de eigen woning-bezitter, daar ligt het allemaal heel wat gecompliceerder. Voor eigenaren geldt een zelfstandigheidseis, een inkomenseis en vervolgens zijn er ingewikkelde regelingen voor correctie van hypotheekrenteaftrek en overbrenging naar box 3 of juist etikettering als ondernemingsvermogen.

Met ruim 900.000 ZZP'ers en ondernemers is er een behoorlijk nadeel voor de fiscus als de ondernemer/huurders hun kosten gaan aftrekken. Dat zit de fiscus niet lekker en dan weet je het wel … reparatiewetgeving met beperking van het voordeel ligt op de loer. Onlangs nog voegde emeritus hoogleraar Leo Stevens, de architect van de laatste belastingherziening in 2001, zich bij de groep, die meent dat hervormingen van het belastingstelsel dringend nodig zijn. En dan gaat het vooral om afschaffen van voordelen voor ondernemers in ruil voor belastingverlaging voor werknemers en ambtenaren. Dat moet de consumptie aanjagen en de Staat meer geld opleveren. Of de huidige mogelijkheden dus lang stand zullen houden ... we zullen zien!

Laatste nieuws

Nieuws

  • Vaststelling in goede justitie Door Wijnkamp Keulers op 02-05-2018

    Belastingrecht en gerechtelijke procedures gaan voor het overgrote deel over de vaststelling van feiten en de omstandigheden, waarin die feiten moeten worden geplaatst. Soms maken de inspecteur en de belastingplichtige het zo bont dat de rechter eraan te pas moet komen om zelf de feiten vast te stellen. Zo ook bij de vaststelling van de waarde voor de OZB van een wel heel bijzonder object, een geldautomaat. De gebruiker, vermoedelijk de exploiterende bank, en de heffingsambtenaar slaagden er beide niet in duidelijk te maken waarop hun aannames voor de OZB waarde waren gebaseerd. De rechter stelde toen de waarde zelf maar vast "in goede justitie".

    Waarde
    Beide partijen waren het wel eens over de methode van waardebepaling. Dat kon ook moeilijk anders, want voor de OZB is deze in een uitvoeringsbesluit voorgeschreven. Ze namen beide een genormeerde huur als uitgangspunt en de huur werd gekapitaliseerd. Deze methode houdt in dat alle te betalen huur bij elkaar opgeteld wordt en vervolgens een korting wordt toegepast, omdat de huur over een periode in termijnen wordt betaald. Deze korting is de zogenaamde kapitalisatiefactor. De variabele factoren daarin zijn duur en rente-percentage. Zowel over de genormeerde huur als over de kapitalisatiefactor verschilden partijen van mening. De OZB taxatie sloot op € 40.000, de bank vond € 15.000 meer dan voldoende.

    Rechter
    De heffingsambtenaar (van GLTB) kon de huurwaarde, die hij had gehanteerd van € 800 per vierkante meter, niet onderbouwen. De belanghebbende bank kon ook geen taxatierapport o.i.d. overleggen, waaruit bleek dat € 15.000 beter klopte. De rechter hakte de knoop door en stelde € 20.000 vast. De belanghebbende bank kreeg voorts griffierecht (€ 333) en proceskosten (€ 1.109) vergoed.

    De moeite waard
    Al met al is de uitslag voor de belanghebbende nog niet zo gek. Het loont dus de moeite om in dit soort gevallen de door een belastingdienst vastgestelde feiten en omstandigheden te controleren. Niettemin, bij zaken met een groter belang is het zeer aan te bevelen de feiten en omstandigheden niet alleen goed voor het voetlicht te brengen, maar ook ervoor te zorgen dat de feiten en omstandigheden in lijn zijn met de fiscale stellingnamen.

    Transparant
    Als u een bepaald fiscaal doel voor ogen hebt, is het aan te bevelen de feiten en omstandigheden, die tot het gewenste gevolg moeten leiden, te checken op werkbaarheid en realiteitsgehalte. Kortom een fiscale structuur moet bij u passen. Als u vervolgens de feiten en omstandigheden goed vastlegt, de toepasselijke regelgeving volgt en uw standpunten helder verwoordt en behoorlijk onderbouwt dan hoeft de rechter niet voor u en de inspecteur te beslissen. Zelf regie houden is altijd beter, een vaststelling in goede justitie moet u niet afhankelijk van willen zijn. Hier pakte het redelijk goed uit ..., dat is ook wel eens anders.

    OZB 2016
    Rechtbank Overijssel, 18 april 2018, 17/346, ECLI:NL:RBOVE:2018:1297

    Lees verder
  • Windpark Zeewolde, Raad van State aan zet Door Wijnkamp Keulers op 23-04-2018

    Op 23 en 30 augustus 2017 heeft de Afdeling Bestuursrecht van de Raad van State een uitspraak gedaan inzake beroep over het (kennelijk voor de tweede keer) onder overgangsrecht brengen van windturbines, die vallen in het bestemmingsplan Buitengebied Zeewolde 2016. In de uitspraak heeft de Afdeling aangegeven dat in de betreffende procedure het Rijksinpassingsplan (RIP) en de bijbehorende besluiten niet ter beoordeling stonden. De beoordeling was dus beperkt tot de vraag of de windturbines onder het overgangsrecht geplaatst mochten worden. Dat mocht, omdat binnen de planperiode (10 jaar) concreet zicht was op verwijdering. Indien dit niet het geval was, moet de turbine positief in bestemd worden. De gemeenteraad wees voor het standpunt dat de windturbines binnen de planperiode zullen worden verwijderd op Partiële herziening, de Beleidsregel windmolens, de Noodverordening, het RIP en Regioplan. De Afdeling verwierp de stelling van een van de eigenaren, dat er geen draagvlak was en dat er niet onteigend kon worden, dus de plannen onuitvoerbaar zouden zijn. De Afdeling twijfelde niet aan het standpunt van de gemeenteraad dat alle kosten op de Ontwikkelvereniging zouden worden verhaald.
    ABRvS 23 augustus 2017 NL:RVS:2017:2392; ABRvS 30 augustus 2017 ECLI:NL:RVS:2017:2333

    Tot zover het bestemmingsplan Buitengebied Zeewolde, inmiddels zijn we een stadium verder. De Ontwikkelvereniging is opgevolgd door Windpark Zeewolde BV, een BV met een klein aandelenkapitaal (minder dan € 5.000), waarbij de participerende "boeren, burgers en buitenlui" betalen via contracten en SDE+ subsidies voor de economische haalbaarheid moeten zorgen.

    Op dit moment is een zogenaamd Rijksinpassingsplan (RIP) in procedure met bijbehorende besluiten. Dit plan volgt als het ware op een eerder Provinciaal Regioplan en onder meer het hiervoor genoemde bestemmingsplan Buitengebied Zeewolde van oktober 2016. Bestaande turbines zijn in feite weg bestemd door het bestemmingsplan Buitengebied en RIP en zullen uiteindelijk kunnen worden onteigend.

    Bijzonder is dat dit (RIP) plan een plangebied kent waarbinnen nieuwe, grotere windturbines worden vergund, aan één vergunninghouder (Windpark Zeewolde BV), onder de verplichting om bestaande windturbines buiten het plangebied te saneren.

    Stand van zaken 9 april 2018:

    De Raad van State heeft aan de Advocaat-Generaal een conclusie gevraagd of eigenaren van windturbines buiten het plangebied (en overige belangstellenden voor exploitatie) een relevant belang hebben bij beroep tegen het RIP. Aan deze relativiteitseis moet eerst worden voldaan, voordat hun beroep verder inhoudelijk kan worden behandeld (artikel 8:69a AWB).

    Zijn de eigenaren ontvankelijk, dan zal alsnog hun beroep moeten worden beoordeeld door de Afdeling. Op 9 april jl. hebben belanghebbenden hun visie kenbaar kunnen maken in een zitting van de Afdeling. De windturbine eigenaren ageren niet alleen tegen de gedwongen sloop van hun turbines, die nog vele jaren meekunnen en niemand in de weg staan, zij menen ook dat zij nimmer een eerlijke kans hebben gehad om (een deel van) het nieuwe plan te realiseren. En omdat sprake is naar hun visie van "schaarse rechten" had hen die kans niet bij voorbaat mogen worden ontnomen, gedwongen voortgezet collectief ondernemerschap via Windpark Zeewolde BV voldoet naar hun visie niet aan de eisen.

    De AG is nu aan zet, de vraag is of het RIP verdeling van schaarse rechten betekent en of de belanghebbenden een relevant belang hebben bij een beroep dat zij wilden "meedoen" en dus niet van maar één vergunninghouder bij voorbaat had mogen worden uitgegaan. Ook speelt een rol of het feit dat er een "breed gedragen" burgerinitiatief is; in feite maakt dat, dat er geen schaarse rechten zijn, want je kunt immers meedoen. Hier speelt ook de vraag of de initiatiefnemende "boeren, burgers en buitenlui" wel te vereenzelvigen zijn met uiteindelijk certificaathouders en contractspartijen en Windpark Zeewolde BV.

    Sanering door onteigening:

    Min of meer los van deze problematiek speelt de vraag op welke wijze uiteindelijk de weg bestemde windmolens zouden moeten gaan verdwijnen.

    Het lijkt erop dat de ondergrond van de "overbodige turbines" een agrarische bestemming krijgt en dat het terugbrengen van deze bestemming de grondslag voor onteigening zal moeten zijn. Feitelijk is het doel natuurlijk anders, de verwijdering van de turbines. Er zijn wat complicaties denkbaar, die een onteigening nog geen gelopen koers doen zijn. Zo is er in één rij van windmolens er één niet wegbestemd en die ene maakt wel gebruik van een infrastructuur, die gemeenschappelijk eigendom is. Vooral bij de windturbines buiten het plangebied loopt de onteigenende overheid aan tegen het verweer dat alleen binnen een plangebied kan worden onteigend. Een verweer van zelfrealisatie zou trouwens ook nog wel eens kansrijk kunnen zijn.

    Tot nog toe is Windpark Zeewolde BV kennelijk niet in staat of bereid geweest op basis van de beginselen van de Onteigeningswet besprekingen tot een minnelijke regeling aan te gaan. Kennelijk is vanaf september 2017 de Provincie ter zake aan zet, aldus een van de raadslieden op de zitting van 9 april jl. van de Raad van State.

    Omdat bij een onteigening volgens de Onteigeningswet en de Handreiking Administratieve Onteigeningsprocedure (16 januari 2016) voorgeschreven wordt dat bij een onteigening documenten moeten worden overgelegd over de planuitvoering, waaronder een projectplanning, zal niet met een al te vage grondslag voor onteigening kunnen worden volstaan. De grondslag zal vermoedelijk moeten zijn "verwezenlijking van de agrarische bestemming". Wij zijn benieuwd hoe men dat gaat invullen.

    Kortom, de beroepsprocedure tegen het RIP en bijbehorende besluiten is de opmaat voor verdere juridische schermutselingen. Ondertussen blijft het gek dat om meer minder CO2-uitstoot door meer windenergie te bereiken, windturbines moeten worden gesloopt.

    Lees verder

Agro nieuws

  • Windpark Zeewolde, Raad van State aan zet Door Wijnkamp Keulers op 23-04-2018

    Op 23 en 30 augustus 2017 heeft de Afdeling Bestuursrecht van de Raad van State een uitspraak gedaan inzake beroep over het (kennelijk voor de tweede keer) onder overgangsrecht brengen van windturbines, die vallen in het bestemmingsplan Buitengebied Zeewolde 2016. In de uitspraak heeft de Afdeling aangegeven dat in de betreffende procedure het Rijksinpassingsplan (RIP) en de bijbehorende besluiten niet ter beoordeling stonden. De beoordeling was dus beperkt tot de vraag of de windturbines onder het overgangsrecht geplaatst mochten worden. Dat mocht, omdat binnen de planperiode (10 jaar) concreet zicht was op verwijdering. Indien dit niet het geval was, moet de turbine positief in bestemd worden. De gemeenteraad wees voor het standpunt dat de windturbines binnen de planperiode zullen worden verwijderd op Partiële herziening, de Beleidsregel windmolens, de Noodverordening, het RIP en Regioplan. De Afdeling verwierp de stelling van een van de eigenaren, dat er geen draagvlak was en dat er niet onteigend kon worden, dus de plannen onuitvoerbaar zouden zijn. De Afdeling twijfelde niet aan het standpunt van de gemeenteraad dat alle kosten op de Ontwikkelvereniging zouden worden verhaald.
    ABRvS 23 augustus 2017 NL:RVS:2017:2392; ABRvS 30 augustus 2017 ECLI:NL:RVS:2017:2333

    Tot zover het bestemmingsplan Buitengebied Zeewolde, inmiddels zijn we een stadium verder. De Ontwikkelvereniging is opgevolgd door Windpark Zeewolde BV, een BV met een klein aandelenkapitaal (minder dan € 5.000), waarbij de participerende "boeren, burgers en buitenlui" betalen via contracten en SDE+ subsidies voor de economische haalbaarheid moeten zorgen.

    Op dit moment is een zogenaamd Rijksinpassingsplan (RIP) in procedure met bijbehorende besluiten. Dit plan volgt als het ware op een eerder Provinciaal Regioplan en onder meer het hiervoor genoemde bestemmingsplan Buitengebied Zeewolde van oktober 2016. Bestaande turbines zijn in feite weg bestemd door het bestemmingsplan Buitengebied en RIP en zullen uiteindelijk kunnen worden onteigend.

    Bijzonder is dat dit (RIP) plan een plangebied kent waarbinnen nieuwe, grotere windturbines worden vergund, aan één vergunninghouder (Windpark Zeewolde BV), onder de verplichting om bestaande windturbines buiten het plangebied te saneren.

    Stand van zaken 9 april 2018:

    De Raad van State heeft aan de Advocaat-Generaal een conclusie gevraagd of eigenaren van windturbines buiten het plangebied (en overige belangstellenden voor exploitatie) een relevant belang hebben bij beroep tegen het RIP. Aan deze relativiteitseis moet eerst worden voldaan, voordat hun beroep verder inhoudelijk kan worden behandeld (artikel 8:69a AWB).

    Zijn de eigenaren ontvankelijk, dan zal alsnog hun beroep moeten worden beoordeeld door de Afdeling. Op 9 april jl. hebben belanghebbenden hun visie kenbaar kunnen maken in een zitting van de Afdeling. De windturbine eigenaren ageren niet alleen tegen de gedwongen sloop van hun turbines, die nog vele jaren meekunnen en niemand in de weg staan, zij menen ook dat zij nimmer een eerlijke kans hebben gehad om (een deel van) het nieuwe plan te realiseren. En omdat sprake is naar hun visie van "schaarse rechten" had hen die kans niet bij voorbaat mogen worden ontnomen, gedwongen voortgezet collectief ondernemerschap via Windpark Zeewolde BV voldoet naar hun visie niet aan de eisen.

    De AG is nu aan zet, de vraag is of het RIP verdeling van schaarse rechten betekent en of de belanghebbenden een relevant belang hebben bij een beroep dat zij wilden "meedoen" en dus niet van maar één vergunninghouder bij voorbaat had mogen worden uitgegaan. Ook speelt een rol of het feit dat er een "breed gedragen" burgerinitiatief is; in feite maakt dat, dat er geen schaarse rechten zijn, want je kunt immers meedoen. Hier speelt ook de vraag of de initiatiefnemende "boeren, burgers en buitenlui" wel te vereenzelvigen zijn met uiteindelijk certificaathouders en contractspartijen en Windpark Zeewolde BV.

    Sanering door onteigening:

    Min of meer los van deze problematiek speelt de vraag op welke wijze uiteindelijk de weg bestemde windmolens zouden moeten gaan verdwijnen.

    Het lijkt erop dat de ondergrond van de "overbodige turbines" een agrarische bestemming krijgt en dat het terugbrengen van deze bestemming de grondslag voor onteigening zal moeten zijn. Feitelijk is het doel natuurlijk anders, de verwijdering van de turbines. Er zijn wat complicaties denkbaar, die een onteigening nog geen gelopen koers doen zijn. Zo is er in één rij van windmolens er één niet wegbestemd en die ene maakt wel gebruik van een infrastructuur, die gemeenschappelijk eigendom is. Vooral bij de windturbines buiten het plangebied loopt de onteigenende overheid aan tegen het verweer dat alleen binnen een plangebied kan worden onteigend. Een verweer van zelfrealisatie zou trouwens ook nog wel eens kansrijk kunnen zijn.

    Tot nog toe is Windpark Zeewolde BV kennelijk niet in staat of bereid geweest op basis van de beginselen van de Onteigeningswet besprekingen tot een minnelijke regeling aan te gaan. Kennelijk is vanaf september 2017 de Provincie ter zake aan zet, aldus een van de raadslieden op de zitting van 9 april jl. van de Raad van State.

    Omdat bij een onteigening volgens de Onteigeningswet en de Handreiking Administratieve Onteigeningsprocedure (16 januari 2016) voorgeschreven wordt dat bij een onteigening documenten moeten worden overgelegd over de planuitvoering, waaronder een projectplanning, zal niet met een al te vage grondslag voor onteigening kunnen worden volstaan. De grondslag zal vermoedelijk moeten zijn "verwezenlijking van de agrarische bestemming". Wij zijn benieuwd hoe men dat gaat invullen.

    Kortom, de beroepsprocedure tegen het RIP en bijbehorende besluiten is de opmaat voor verdere juridische schermutselingen. Ondertussen blijft het gek dat om meer minder CO2-uitstoot door meer windenergie te bereiken, windturbines moeten worden gesloopt.

    Lees verder
  • Zonnepanelen op landbouwgrond, mooie kans met voetangels en klemmen Door Wijnkamp Keulers op 18-04-2018

    Landbouwgrond is weer "warm", zo niet "heet". De aanleg van zonneparken leidt tot op het oog profijtelijke aanbiedingen. In sommige gevallen wordt wel € 8.000 per hectare per jaar huur geboden voor een periode van 20 jaar. Omdat de subsidiepotten ruim gevuld zijn, zien we weer allerhande ondernemende partijen de boerderijen afgaan met voor-contracten, opties en wat dies mee zij. Oppassen dus, met wie u zaken doet ... er zijn ook nog wat fiscale gevolgen, waaraan u moet denken.

    Zolang de grond gebruikt wordt in het landbouwbedrijf, is in beginsel op de winst, die wordt behaald bij verkoop, de landbouwvrijstelling van toepassing. Huurinkomsten en dergelijke zijn gewoon belast met IB, is de grond meer waard door de mogelijkheid er zonnepanelen op te zetten, dan is die meerwaarde niet vrijgesteld onder de landbouwvrijstelling. Of de grond ondernemingsvermogen kan blijven of verplicht naar privé moet (afrekenen over de niet vrijgestelde meerwaarde), hangt af van de feiten. Oppervlakte, duur, rest van de ondernemingsactiviteiten en ook de keuze van de ondernemer, mits die past binnen de kaders van de redelijk handelende ondernemer, zijn zo de elementen die tellen. Houd er rekening mee dat bij verplicht overgaan naar privé, moet worden afgerekend en de grond in box 3 komt. Dat kan flink nadelig uitpakken, dus breng dat van tevoren in kaart, je wilt niet over de contante waarde van de huuropbrengsten over een periode van 20 jaar ineens afrekenen en vervolgens box 3 aan je broek krijgen. Tenslotte moet die BV, waarvan je de huur ontvangt, nog maar eens zien de te overleven.

    Overigens, bij grond in een BV speelt dit minder, dus inbreng is misschien nog niet zo'n gekke optie, wel rekening houden met overdrachtsbelasting natuurlijk, wellicht bij de aanleg met BTW belast leveren dus. Bij verhuur opletten, optie belaste verhuur is juist … een optie. Zo voorkom je BTW-nadeel en cumulatie van overdrachtsbelasting en BTW.

    Lees verder
Follow us
email
twitter
facebook